خب بالاخره انتخابات شورای صنفی هم برگزار شد و من هم در انتخابات شرکت کردم و با وجود تمام اتفاقات مختلفی که در روز انتخابات افتاد و دوست ندارم دیگه راجع به اون حرفی بزنم ، من هم به لطف خدا توفیق اینو پیدا کردم که بتونم در کمک به حل مشکلات رامینیان بصورت رسمی تر و جدی تر قدم هایی رو بردارم ...

چقدر این حس مسئولیت شیرین ، تلخه !!! من قبل ازاین هم تجربه حس مسئولیت رو داشتم اما حس مسئولیت در برابر دوهزار و خورده ای دانشجو یه چیزه دیگه ست که اصلاً نمیشه حتی وصفش کرد ... وقتی که توی محوطه دانشگاه داری راه میری و میخوای بری سر کلاس ، هر کسی رو که میبینی میاد و مشکل خودش رو بهت میگه و تو هم اونا رو یادداشت می کنی ، اون موقع ست که حس مسئولیت کارش شروع میشه و ذهنت را دائم درگیر می کنه و حتی توی کلاس هم که هستی کلمات استاد رو مبهم می شنوی و هرچی رو تخته می نویسه اونا رو به شکل کلماتی مثل شورا ، صنف ، شورای صنفی ، دانشجو ، شورای صنفی دانشجویان ، مستقل ، شورای مستقل صنفی دانشجویان ، رامین ، شورای مستقل صنفی دانشجویان رامین ، تلاش ، تلاش شورای مستقل صنفی دانشجویان رامین ، حل مشکلات ، تلاش شورای مستقل صنفی دانشجویان رامین برای حل مشکلات ، ... بعدش هم خود مشکلات رو بصورت تک تک می بینی ...

اونوقت فوری تصمیم می گیری که همه اونا رو حل کنی و انگار تو دلت قند آب میشه که میخوای بار سنگین مشکلات رو از دوش دانشجوها برداری ... همین که از کلاس میای بیرون همونایی که قبل از کلاس بهت مشکلاتشون رو گفتن دوباره می بینی و کلی به خودت و شورا بد و بیرا میگن که این چه شورای صنفیه؟چرا مشکل ما رو حل نکردید؟... آخه بابا امون بده من برم ببینم میشه کاری کرد یا نه؟! قبل از کلاس به من گقتی! منم که الان از کلاس اومدم !!! اما اون که نمیتوه وایسه که کی کلاست تموم میشه !؟ ... اونجاست که دوباره همه کشتی هات غرق میشه ولی دوباره به خودت میای و عزمت رو واسه تصمیمات بیشتر جزم می کنی و فوراً میری دفتر شورا و مشکلات رو به اعضا میگی و میبینی که اونا هم مثل خودت با دلی پر و عزمی راسخ اومدن و همه با هم تصمیم می گیرن که همین امروز مشکلات رو حل کنند و دوباره شیرینی حس مسئولیت رو تو دلت حس می کنی ... اما وقتی که می افتی توی سیستم بروکراسی و کاغذبازی اداری اونقدر اینور و اونور می دووننت که متوجه گذر زمان نمیشی و ساعت رو که نگاه می کنی میبینی ساعت 2 بعد ازظهر شده و نهار که جا موندی هیچ،نماز اول وقتت رو هم نخوندی ... چیزی که از همه بدتر داغونت می کنه اینه که مسئولین بهت میگن خب دیگه وقت اداری تموم شده برو تا بقیه کارا رو فردا انجام بدی !!! وای که حس مسئولیت تو دلت زهرمار میشه !!! ... روزا همین طوری سپری میشه و آخر هفته یه سری کارا انجام شده که خداییش آدم حس غرور شرینی پیدا میکنه که تونسته یه مشکل رو هرچند کوچیک حل کنه و کلی هم کار ناتموم مونده رو دست شورا که باید هرچه سریعتر انجام بشن ...هفته بعدش که شروع میشه دانشجوها پا میشن و میان توی دفتر شورا و درد دلاشون رو به شورا میگن ... یکی میاد میگه میخواد عضو فعال شورا بشه و کلی شوق داره که بتونه به شورا کمک کنه کلی خوشحالت میکنه ... یکی میاد از اوضاع شهرک میگه که هیچکی به حرفاشون گوش نمیده کلی به روحت فشار میاد ... چند دختری که میان از خوابگاه عصمت میگن که اون شبی که طوفان شده سقف اتاقشون ریزش کرده و مجبور شدن تا صبح برن اتاقهای دیگه سربار بشن و صبح که اومدن به اداره اسکان گله کنن آقای ع مدیر اداره اسکان بهشون میگه به من ربطی نداره و از بی کسی به شورا صنفی پناه آوردن ، وجودت زیر سوال میره که پس تو اینجا داری چکار میکنی؟! چند روز بعد چندتایی دیگه از عصمتی ها میان و یکیشون که داره حرف میزنه در حالیکه اشک تو چشماش جمع شده با بغض و به سختی میگه که توی بارون دیشب آب توی اتاقاشون بالا اومده و فیلمش رو هم نشونت میده و از همه چی اونجا می ناله و آخرش هم میگه که اونقدر کسی حرفامون رو گوش نداده عقده تو دلمون جمع شده و تنها جایی رو که میتونیم خودمون رو پیشش اقلاً خالی کنیم شورای صنفیه ، داغونت میکنه و آرزوی مرگ می کنی که همچین مسائلی رو نبینی و دوست داری همون جا بزنی زیر گریه تا اون عصمتی ها هم بدونن که درکشون می کنی اما غرور مردونگی بهت اجازه نمیده و گریت همش بغض میشه تو گلوت ... وقتی که توی سلف ساعت 1 بعدازظهر دستگاه کباب درست کن خراب میشه و دانشجوها نزدیک به سه ربع ساعت توی صف منتظر می مونن تا به جای کباب بهشون تن ماهی داده بشه از خدا میخوای که زمین دهن باز کنه و توهم توی اون بیافتی که چشمت توی چشم دانشجوها نیافته ...

و کلی اتفاقات دیگه که اگه بخوام همشونو بگم پستم خیلی طولانی و خسته کننده میشه ... تازه همه اینا علاوه بر مشکلات درسی و شخصی خودته !!! ...

فقط یه درددلی رو میخوام اینجا بگم اونم اینه که بخدا شورای صنفی هر مشکلی که پیش میاد فوراً پیگیری میکنه اما تا مسئولین بخوان رسیدگی کنن کلی طول میکشه و ما در برابر بچه ها شرمنده میشیم ... از بچه ها میخوام که اولاً یه خورده صبر داشته باشن و دوماً هم اتحاد داشته باشن و حمایت خودشون رو از شورای صنفی قطع نکنن چون شورای صنفی فقط با حمایت دانشجویان معنی پیدا می کنه ...

یه نکته مهم : به دلیل تصمیم بلاگرهای رامینی مبنی بر بالا بردن امنیت بلاگرها و دانشجوهای رامینی و جلوگیری از طرح مسائل حاشیه ای در جامعه مجازی رامینیان ، بخش نظرات از این به بعد بصورت خصوصی خواهد بود و نظرات پس از تأیید نویسنده برای عموم نمایش داده میشن .